Onze kwakvors heet Lowieke

De kwaakvors op de hoek van Kerkstraat en Koning Albertlaan gaat Lowieke heten. Dat hebben we te danken aan een van de vele inzenders die reageerden op onze oproep om die arme onopvallende resterende vertegenwoordiger van de Orde van de Kwakvorsen een naam te geven, zoals hij zelf in zijn kwakvorsenklaaglied had gevraagd.  Waarom Lowieke? "In het gedicht verwijst de kwakvors zelf naar Lowieke Puts", schrijft de inzender. "Daarenboven is Lowieke de benaming van een vrolijke Frans, zonder dat daarmee onrecht wordt gedaan aan mensen die Louis of Lowie heten". Enkele andere inzenders hadden de kwakvors Pier willen noemen, of Koeëb - er waren wel een dertigtal verschillende voorstellen. Onze kwaakvors zal dus volgend jaar met het nodige feestgedruis gedoopt worden door de Gezellen van Taxandria. We hadden er graag de winnende inzender bij betrokken, maar hij verkoos anoniem te blijven. Alleszins zullen enkele dames van de Gezellen tegen die tijd een mooi kostuumke voor ons Lowieke klaarhebben... In zijn naam: hartelijk dank, allemaal!

De 10 geboden van de muziekfestivalbezoeker

Hoe gaat dat met het muziekfestival - de Neerpeltenaren zien weinig muzikanten, behalve op de terrasjes als het mooi weer is, en rond een uur of vijf als de optocht uittrekt. Daarom stelden we de tien geboden voor de Neerpeltenaar-in-die-dagen samen.

1. Bovenal bemin muziek
2. Geef applaus of wat kritiek
3. Ga er soms eens echt naar luisteren
4. Maar let op - alleen maar fluisteren
5. Wuiven doe je enthousiast
6. Haal de vlag maar uit de kast
7. Babbel met een muzikant
8. Leer iets uit 'n ander land
9. Spreek desnoods een vreemde taal
10. En mail ons daarna uw verhaal!

Neerpelt in het Japans

Hoe schrijf je Neerpelt en Overpelt in het Japans? Zo:

Neerpelt staat links en Overpelt rechts. Wij zouden het ook niet weten, maar we gaan af op de stellige zekerheid die Makiko (foto) ons gegeven heeft. Makiko is het meisje dat als AFS-uitwisselingsstudente bij een Overpelts gezin verblijft tot begin juli. Met Kerstmis, Nieuwjaar en Pasen maakte ze voor ons enkele mooie tekeningen die we toen op de site hebben geplaatst.

In Mater Dei Magazine staat deze maand een interview met enkele AFS-studenten, onder wie Makiko. Een mens leert er veel uit, vooral over de manier van leven van Japanners. Enkele uittreksels:

"Ik ben Makiko Karato en ik kom uit Japan. Ik woon in Yokohama, een grote havenstad net onder Tokio. Mijn stad telt ongeveer 3.600.000 inwoners. Ik ben 18 jaar en studeer kunst. In Japan zit ik op een meisjesschool. Je bent in Japan schoolplichtig tot je 15 jaar bent, ik heb ervoor gekozen om verder te studeren. Mijn papa is leraar en mijn mama is huisvrouw. Ik heb een broertje van 12 jaar, zijn naam is Kouki. Wij hebben tussen 1995 tot 1998 in Milaan gewoond waar mijn papa les gaf op de Japanse school. Mijn hobby’s zijn tekenen en naar muziek luisteren en nog heel veel andere dingen, teveel om op te noemen. 

Wat wist je van België voor je naar hier kwam?
Ik kende verschillende Belgische kunstenaars zoals: Rubens, Ensor, Magritte... Ik wist dat er in België 3 talen gesproken werden. In Japan moesten wij van AFS huiswerk maken over België zodat ik een beetje van politiek, NAVO, het centrum van Europa enz. weet. Ik kende manneken pis en Belgische chocolade en wafels omdat ze zeer populair zijn in Japan. 

Wat zijn de grootste verschillen tussen België en Japan?
De taal, het schrift (wij schrijven met kanji, hiragana en katakana) is een heel groot verschil. Het eten is ook totaal verschillend, wij eten veel groenten en vis. Bovendien eten wij elke dag met stokjes (slechts af en toe met vork en mes). In België verversen de mensen hun kleren niet elke dag. Wij hebben ook een andere manier van respect, in een werkomgeving/school moet je op een bepaaalde manier tegen je meerdere spreken. In Japan is alles sociaal geordend, hier is dit helemaal anders. 

Wat mis je het meest?
Ik mis het passionele van de Japanners. Ze geven niet zo snel op als de Belgen. Als iets niet lukt dan proberen wij het oneindig keer opnieuw en dat is veel passioneler. De Japanse humor mis ik ook wel want de Belgische humor is mij totaal vreemd, ik begrijp hem niet.

Zou je hier voor altijd willen blijven? Waarom (niet)?
Ik zou hier een wel een aantal jaren willen blijven. Een jaar is eigenlijk te kort. Als ik hier langer zou verblijven, dan zou ik hier misschien wel willen wonen, nu niet. Er is hier niet zo’n goed openbaar vervoer en ook is er niet zoveel informatie over muziek. Ik mis eigenlijk de grote stad. Ik kan niet goed wennen aan het rustige leven. 

Wat heeft je het meest verwonderd?
Veel mensen gooien hier alles op de grond in plaats van in een vuilbak en dat vind ik niet normaal. Soms spreken leerlingen hun leerkrachten niet met mevrouw of meneer aan, maar met hun voornaam. In Japan kan dit niet. Enkel bij een grapje zou dit bij ons kunnen, maar anders is het ondenkbaar. Vele leraren zitten op de lessenaar als ze les geven, in Japan kan dat niet. Als een leraar in Japan wil zitten, dan is het altijd op een stoel. Ik vind het ook vreemd dat we hier voor bijna elke les naar een ander lokaal moeten. Hierdoor verlies ik soms mijn klas en dan moet ik op het secretariaat vragen waar mijn klas is.

Wat vind je van ons onderwijssysteem? Verschilt het van het jouwe?
Het niveau van het onderwijs is ongeveer hetzelfde als in Japan. Doordat ik in een andere taal alles moet volgen vind ik het moeilijk. Veel dingen die ik nu leer in bv biologie, leerde ik al toen ik 14 was in Japan. Bij ons moeten we slechts tot 15 jaar naar school, maar we moeten op die korte tijd veel meer leren. De zomervakantie is in Japan ook veel korter. De studiedruk is er veel hoger dan in België. 

Hoe zou je de Belgen typeren? 
Belgen zijn warme, lieve en zachte mensen, maar ze zijn soms negatief tegen anderen. Er is hier veel individualisme. Hier maken vele individuelen een massa; in Japan heb je een massa met daarin individuen. 
  In Japan is er ook veel technologie. Alcohol en sigaretten zijn er verboden onder de 20 jaar. Tot 15 jaar ben je kind in Japan. Tussen 16 en 19 jaar ben je er geen kind meer maar ook nog geen volwassene, het is zeer tegenstrijdig. Je moet heel veel studeren en werken en je mag eigenlijk heel weinig. Als je tussen 16 en 19 bent kan je toch al volwassen denken. Hier is het veel duidelijker op dat vlak."