Het klooster van Lozen heeft een bescheiden, maar bijzonder rijk verleden. Wat vandaag een vertrouwde plek is in het dorpsbeeld, begon kort na de Tweede Wereldoorlog als een
klein en armtierig initiatief, gedragen door enkele vastberaden zusters en de lokale gemeenschap.
De plannen voor een klooster in Lozen bestonden al vóór de oorlog, maar pas in 1945 kon het idee werkelijkheid worden. Op 29 augustus van dat jaar kwamen de eerste drie zusters van de congregatie van Onze-Lieve-Vrouw van 7 Weeën aan in het dorp. Hun ontvangst was eenvoudig, zonder grote plechtigheden, maar niet zonder enthousiasme.
De beginperiode was allesbehalve comfortabel. De zusters namen hun intrek in twee kleine kamers bij een inwoner van Lozen. Eén ruimte deed dienst als refter, keuken, werkplaats en ontvangstruimte tegelijk, terwijl ze boven sliepen in een eenvoudige zolderkamer. Ondanks die moeilijke omstandigheden gingen ze meteen aan de slag, gedreven door hun missie: onderwijs geven en zorg dragen voor zieken en ouderen.
Al snel groeide hun aanwezigheid in het dorp. Ze startten onderwijsactiviteiten, onder meer met Franse lessen, en boden hulp aan wie het nodig had. Het klooster werd al gauw “het Kleine Nazareth” genoemd, een verwijzing naar de eenvoud en het sobere leven van de zusters.
In 1946 werd een belangrijke stap gezet met de aankoop van een stuk grond in de Lozenstraat. Met hulp van de dorpsbewoners begon de bouw van een eigen klooster. Boeren hielpen met het aanvoeren van materialen, en vele handen maakten het werk lichter. Nog datzelfde jaar stond het gebouw onder dak en konden de zusters hun intrek nemen in hun nieuwe thuis.
De officiële inzegening volgde in april 1947 en groeide uit tot een groot dorpsgebeuren, met talrijke genodigden en een plechtige viering. Vanaf dat moment was het klooster niet alleen een religieuze plek, maar ook een sociaal en educatief centrum voor Lozen.
In de jaren die volgden breidden de activiteiten verder uit. De zusters stonden in voor onderwijs, gaven huishoudlessen en speelden een belangrijke rol in het dorpsleven. Hun inzet en nabijheid maakten hen tot een vaste waarde voor generaties Lozenaars.
Het verhaal van het klooster van Lozen is er één van eenvoud, doorzettingsvermogen en verbondenheid. Wat begon met drie zusters in bescheiden omstandigheden, groeide uit tot een plek die diep verankerd raakte in de lokale gemeenschap.
(Met dank aan Wim Cuppens die ons een exemplaar van 'Tussen Halt en Stop' bezorgde, met daarin een tekst bezorgd door Zuster Theodora, bewerkt door Rick Panhuysen, lid van de Geschied- en Heemkundige Kring Bocholt)