Klokslag 6 uur (gisterenochtend!) stonden Hans en Emile weer klaar om hun tocht richting Pelt weer aan te vatten, ze vertrokken aan het standbeeld van Koningin Astrid in Aalst. We laten hen weer hun verhaal vertellen:
"Vandaag volgden we de GR5a-route. GR staat voor Grote Routepaden: langeafstandswandelroutes die zich uitstrekken over heel Europa. Vaak prachtig, soms eindeloos (meer dan 1.000 km!), maar altijd de moeite.
Het toeval wilde dat we in het donker een kruising van twee GR-routes tegenkwamen, compleet met routewijzer. En ja hoor: pas enkele kilometers later beseften we dat we op die kruising de verkeerde GR waren opgegaan.
Eenmaal terug op het juiste pad kwamen we een prachtige kapel tegen. Onderweg genoten we van een lekkere quiche, passeerden we sluizen, de stad Dendermonde en heel wat mooie natuur.
De mop die ondertussen al vijf dagen meegaat, werd opnieuw lauw onthaald door Emile. Iets met apen… maar daarover morgen meer.
Hans besliste dat we een “shortcut” zouden nemen. Off-road. Emile hamerde er nog op dat dit niet kon. “Dat gaat niet, dat bestaat niet,” zei Hans — tot het pad eindigde en we plots omringd waren door grachten vol water. Met veel gesukkel en natte voeten ploeterden we erdoor en kropen we uiteindelijk de dijk op.
Boven aangekomen spraken een jong meisje, Chelsea, ons aan: “Mag ik iets vragen? Weten jullie de route naar Bornem?”
“Wij moeten ook richting Bornem, maar we moeten hier ergens het water over.”
Chelsea’s gsm was plat. Ze fietste al een hele tijd langs het water op zoek naar een oversteek. De enige optie bleek een veerboot—maar dat wist ze niet. “Mag ik dan met jullie mee?” vroeg ze, want ze had nog nooit een veerboot genomen. De boot vertrok enkele minuten later, dus we zetten het op een lopen. Te laat… de veerboot was al weg.
We riepen zo hard we konden, en jawel: de veerboot kwam achteruit terug om ons op te pikken. Niemand anders aan boord—onze eigen privéboot. In alle drukte vergaten we te vragen waar die precies heen ging. Niet naar waar we hoopten natuurlijk.
Ach, een omweg kan geen kwaad.
Chelsea is 15, studeert aan een landbouwschool en loopt stage op een zorgboerderij. We moesten dezelfde richting uit en wandelden samen verder. Nog vóór zaterdag hadden we al een eerste compagnon op onze route. Aan de boerderij namen we afscheid en zetten wij onze tocht richting Temse voort.
Vandaag stellen we ook ons tweede goede doel voor: de Juniorcampus van WICO.
Op de Juniorcampus werd de voorbije jaren plaatsgemaakt voor een nieuwe speelplaats. De voormalige bijbouw aan de kapel en de oude studiezaal werden gesloopt. Op die plek verrijst dit voorjaar een groene speelplaats, met in de plannen van de leerlingen verschillende rustige plekjes—iets waar ze enorm naar snakken. Het zou fantastisch zijn als de opbrengst van deze wandeltocht daaraan kan bijdragen.
De leerlingen van WICO proberen ons in te halen door samen meer dan 300 km te wandelen. Wij gaan de uitdaging aan, maar maken het hen niet makkelijk. We steken er een pasje bij… op naar extra kilometers
Bericht aan de moeder van Emile: we waren vóór het donker veilig en wel in Temse.
De moeder van Hans kan dat bevestigen—zij was erbij toen we aankwamen, en we hebben lekker en gezellig gegeten.
Met stevige pas,
Hans en Emile