In ontmoetingscentrum De Schans loopt vanaf vandaag een bijzondere primeur: voor het eerst krijgt een kunstenaar er een solo-expositie. Die eer is weggelegd voor de Ekselse kunstenares Ingrid Hoeben. Verspreid over bijna veertig werken toont ze er drie maanden lang haar parcours, haar zoektocht én haar fascinatie voor de eenzame mens in een soms vervreemdende wereld. De tentoonstelling loopt in februari, maart en april en is daarmee meteen een langdurige kennismaking met haar werk. De officiële openingsavond vindt vanavond plaats (aanvang 20 uur), maar de expo zelf is vrij te bezoeken tijdens de openingsuren van De Schans.
Kunst “die in de koelkast zat”
Dat Ingrid Hoeben vandaag met een eigen tentoonstelling uitpakt, is het resultaat van een traject dat eigenlijk al veel vroeger begon.
“Als tiener tekende ik al portretten in potlood, zonder ooit les gevolgd te hebben. Ik merkte toen al dat verhoudingen en gelijkenissen me goed afgingen. Er zat iets van talent, maar ik heb dat lang in de koelkast gezet.”
Pas in haar veertiger jaren hakte ze de knoop door. “Ik dacht: als ik het nu niet doe, doe ik het nooit. Zeven en een half jaar geleden ben ik gestart aan de academie in Noord-Limburg.” Ze doorliep niet alleen de basisopleiding, maar ook de specialisatiejaren. “In juni heb ik mijn volledige traject afgerond. En dan val je toch een beetje in een zwart gat.”
Dat gevoel is herkenbaar bij veel kunstenaars. Daarom denkt ze eraan om vanaf september aan te sluiten bij een projectatelier. “Anders stopt het zo bruusk. Je hebt nood aan een plek om te blijven groeien.”
Bijna uitsluitend olieverf
Vandaag werkt Ingrid Hoeben bijna uitsluitend met olieverf. “In de academie begin je met acryl, maar olie ligt me veel beter. Aquarel bijvoorbeeld, dat is minder mijn ding.”
Tijdens haar academiejaren schilderde ze bijna dagelijks. “Ik bereidde thuis veel voor, en werkte dan in de les verder af in overleg met mijn leerkracht. Nu schilder ik even minder, maar de ideeën beginnen terug te komen.”
Inspiratie vindt ze overal. “Wat er maatschappelijk en politiek gebeurt, raakt me. Maar ook het stille leven, portretten, en vooral: de mens.”
De mens in lege ruimtes
In haar recente werk duikt steeds vaker een terugkerend thema op: de eenzame mens.
“Ik ben gefascineerd door dat evenwicht tussen graag alleen zijn en toch niet alleen willen zijn. Dat zie je in sommige werken: figuren in lege ruimtes, lege kamers. Dat heeft iets van Hopper – die sfeer spreekt me enorm aan.”
Ze voelt zich ook verwant met kunstenaars die het schone niet opzoeken. “Niet het Instagram-achtige perfecte beeld, maar het rauwe, het expressieve. Dat mag schuren.”
Stilaan zoekt ze haar eigen richting. “Tijdens de opleiding werk je rond veel thema’s. Nu probeer ik dat te versmallen. Mijn eigen lijn vinden, mijn stempel. Dit ben ik, hier sta ik voor.”
Drie luiken in de expo
De tentoonstelling in De Schans is bewust opgebouwd uit drie grote groepen werken.
“Eerst zijn er de stillevens, als knipoog naar de academiejaren. Dan het bevreemdende: bijvoorbeeld een Rubiks kubus waarvan alle vakjes dezelfde kleur hebben. Dat is een beetje spelen met verwachtingen. En ten slotte het thema van de mens en de disconnectie.”
Samen vormen ze een soort chronologisch verhaal, van opleiding naar persoonlijke beeldtaal.
Opvallend: veel werken ontstaan relatief snel. “Soms in twee à drie uur. Dat komt door mijn interesse in het impressionisme. Een indruk vastleggen, niet eindeloos blijven prutsen. Het idee zit meestal al in mijn hoofd. Ik schets niet in potlood, maar bouw het werk meteen op in verf.”
Verkopen? Met pijn in het hart
Bijna alle werken zijn te koop, al blijft dat dubbel.
“Ik maak geen kunst met het idee ‘dit moet verkopen’. Ik doe mijn ding. Maar als iemand echt geraakt wordt door een werk, dan mag het vertrekken. Al heb ik er met sommige werken wel moeite mee.”
Zo verkocht ze eerder een reeks schilderijen van varkentjes. “Die waren plots allemaal weg. Ik mis ze soms nog.” Voor een goed doel schilderde ze ooit een werk dat geveild werd. “Ik heb het daarna opnieuw geschilderd voor mezelf. Maar je maakt nooit twee keer exact hetzelfde.”
Dicht bij huis
Dat ze net in De Schans mag exposeren, betekent veel. “Ik woon in Eksel, dus dit voelt heel dichtbij. Het is een mooie locatie en een eer om hier als eerste solo te mogen hangen.”
De expo telt bijna veertig werken en toont een kunstenares in beweging: geworteld in haar opleiding, maar duidelijk op zoek naar een eigen, soms bevreemdende beeldtaal.
“Het is nog een zoektocht,” zegt ze zelf. “Maar dat maakt het net boeiend.”
Meer info over Ingrid op haar website www.ingridhoeben.be en Instagram (www.instagram.com/ingrid.hoeben)
Marc Faes