Het nieuwste boek van Marnix Peeters kreeg de afgelopen dagen flink wat persaandacht. En terecht, niet alleen het thema is brandend actueel in onze vergrijzende maatschappij maar ook nu toont Marnix weer zijn groot schrijverstalent. Toen ik zijn debuutroman 'De dag dat ze Andy zijn arm afzaagden' las, was ik op slag fan. Mijn klasmaat van het college in Beringen woont nu in de Oostkantons maar in dit boek is zijn geboortedorp Beverlo vaak heel dichtbij. 'Zo donker buiten' is het persoonlijk relaas van het afscheid en de dood van zijn moeder, Bertha Claes. De ma van Marnix had Alzheimer en dat doet wat met een mens en zijn naasten. Marnix weet dit verdriet, deze emotionele rollercoaster, deze smerige ziekte op een serene manier te beschrijven. Hij blikt tegelijkertijd terug op  zijn leven, het leven in Beverlo, het leven van zijn pa. Kortom lief, leed en verdriet passeren de revue. Marnix is altijd een beetje filosoof in zijn columns en die gingen de laatste maanden al vaak over zijn moeder, zijn Bertje. Die columns liggen dan ook de basis van dit boek.
Het overlijden van je moeder doet iets met een mens. Drie jaar geleden overleed mijn moeder, onverwacht maar toch niet geheel onverwacht. Ons ma had een zware vorm van reuma en een bindweefselziektje, al vanaf haar dertigste sukkelde ze met haar gezondheid. Maar fier als elke moeder, toonde ze dat niet aan de buitenwereld, of toch slechts heel beperkt. Ieder huisje heeft zijn kruisje, zei ze altijd. Zelfs na een beenamputatie, hield ze zich flink en leerde terug autorijden. Maar ze voelde dat het einde naderde, in stilte regelde ze haar eigen begrafenis. En dan plots was er niets meer, het was genoeg geweest, denk ik vaak.
Ieder huisje heeft zijn kruisje, en ook dat huisje in Beverlo waar Marnix opgroeide, was zo'n plek. Marnix beschrijft met veel tederheid en liefde over zijn moeder maar ook met vraagtekens en dat maakt van dit boek weer een pareltje. 'Zo donker buiten', is een mooi lichtpuntje in de wereld van de Vlaamse literatuur maar vooral een prachtige ode aan een moeder, een ma die liefst had willen sterven met een pilleke ver weg van rusthuizen maar Alzheimer besliste er anders over. (Hans Put)