Vandaag zwemt Pieter Timmers de laatste wedstrijd van zijn zwemcarrière tijdens de International Swimming League (ISL) in Boedapest. Met zijn team, de New York Breakers, zette hij daar de afgelopen weken enkele mooie resultaten neer. De vice-olympisch kampioen op de 100 meter vrije slag zou in normale omstandigheden zijn carrière op een passende manier afgesloten hebben tijdens de Olympische Spelen van 2020 in Tokio. De COVID-19-pandemie gooide echter roet in het eten en zorgde voor een uitstel van de Spelen naar 2021.
De internationale carrière van Pieter Timmers begon in 2010 op het EK Korte Baan in Eindhoven. In 2011 wist hij zich te plaatsen voor de wereldkampioenschappen in Shanghai, waarna hij door zijn huidige coach, Ronald Gaastra, onder de vleugels werd genomen. Een jaar later, op de Olympische Spelen in Londen, boekte hij reeds zijn eerste internationale succes door zijn reeks te winnen tegen enkele kleppers, en in de halve finale van de 100m meteen 12de te worden. Op 11 augustus 2016, op de Olympische Spelen in Rio volgde hét exploot van zijn al mooie carrière. Op het koningsnummer, de 100 meter vrije slag, zwom hij zich met het huidig Belgisch record van 47.80 naar de zilveren medaille. Ook met de estafetteploeg 4x100 en 4x200 vrije slag haalde hij telkens de finale.
Zijn meest recente internationale medaille behaalde hij in 2017. Hij pakte toen het zilver op de 100m vrije slag tijdens het EK korte baan in Kopenhagen.
Pieter blikt terug op zijn carrière en de laatste maanden: “Het uitstel van de Olympische Spelen heeft erg veel gevolgen voor mij. Je doet er niet zomaar nog maar eens een jaar bij, zo zit ik niet in mekaar. Ik ben een man van pieken. Mijn piek was voorzien op de OS in 2020, en zou ook mijn eindpunt zijn. Daarna was het tijd voor een ander leven, waar ik al enkele jaren naar uitkijk. Corona gooit roet in het eten en maakt dat mensen, ook atleten, ineens niets meer in de hand hebben. Ik maak liever mijn eigen keuzes en wil me niet nog een jaar lang in bochten wringen. Daarom hou ik de eer aan mezelf en kan op deze manier met een goed gevoel terugblikken op een mooie carrière en het hoogste goed in topsport: een Olympische medaille. Dat is een moment dat ik nooit zal vergeten. Ik dank mijn gezin, familie en vrienden voor de onvoorwaardelijke steun de voorbije jaren; de federatie om mij de kans te bieden een beetje te sterven op training om daarna de pannen van het dak te zwemmen op competities; mijn medisch team voor de immer goede zorgen en mijn sponsors voor hun geloof in me en die extra ondersteuning die nodig is en het verschil maakt.”