Op 26 maart is Willy Cools overleden. Willy zette zich met hart en ziel in voor de natuur aan het Koersels Kapelleke. Van Natuurpunt Beringen kregen we deze In Memoriam:
"In 1975 waren er plannen om de groene long van Koersel ,“het Koersels Kapelleke”, op te offeren om er een toeristisch vakantiedorp te bouwen. Vanuit een groep wijkbewoners rees er protest tegen die plannen, waarna er een kranteninterview verscheen met een oproep naar helpende handen om een bewustmakingscampagne voor een betere bescherming van het gebied op te zetten".
"Willy Cools was een van de eersten die zich kwam aanbieden om een steentje bij te dragen. Later zou blijken dat zijn bijdrage een serieuze rotsblok werd!
Zijn liefde voor de natuur wilde hij al snel aanvullen met kennis over de natuur, zodat hij een jaar later al de cursus ging volgen voor het behalen van het diploma van natuurgids. Voor een van zijn opdrachten schreef hij een rapportje over ‘De diepe straten van de buiting’. Zijn voormalige dorpsgenoten waardeerden dit werkje zo zeer, dat ze het korte tijd later als boekje uitbrachten: ‘De holle wegen van Paal’.
Willy bleef zich zijn hele leven inzetten en focussen op natuurbehoud. Hij had vele talenten. Hij was vindingrijk en ondernemend en dat zou telkens opnieuw tot uiting komen in zijn vrijwilligerswerk bij Bero, het latere Natuurpunt Beringen.
In 1979 kochten we een eerste reservaatsperceeltje aan in de vallei van de Zwarte beek. Geld bijeenschrapen was een kolfje naar de hand van Willy. Hij zette daarvoor de inzameling van oud papier en oud ijzer op touw. Containers afval voor recyclage inzamelen was toen vrijwel uniek en brachten toen zo veel geld op, dat er al snel een tweede perceeltje kon aangekocht worden.
Om het aangroeiende reservaat te kunnen beheren was er materiaal nodig. Materiaal dat geld zou kosten, maar met de nodige creativiteit bleven de kosten beperkt. Willy’s idee om in enkele weken tijd van een afgedankte stacaravan een hooiwagen te maken, mondde uit in een wekelijkse klusdag van zijn ‘Techniekersclubke’.
Er volgden nog allerlei andere wagens en machines die hersteld, of in elkaar gepuzzeld werden om het werk in de moerassige vallei mogelijk te maken. Ze bracht ook een tweedehandse tractor terug tot leven en was de aanleiding tot zijn verzameling van oude tractoren die ingezet werd in de vallei.
Willy’s inbreng en creativiteit in de vereniging kenden geen grenzen. Zo verkreeg hij meermaals oude werfketen van zijn vroegere werkgever Vanbroeckhoven en stelde die dan ter beschikking van de terreinploegen in ons werkgebied. Ook zijn befaamde tweedehands MAN-tractoren werden geregeld ingezet. Soms werd zijn huifkar gekoppeld, soms zijn unieke veldkeuken, die bij elke nieuwjaarswandeling van pas kwam voor het opwarmen van een heerlijke, warme chocomelk. Legendarisch was het kabelspoor, dat Willy, samen met Robert en Jos ontwierp, om het maaisel over de moerassen van de Zwarte beek af te kunnen voeren. En wie al eens een keer langs het Prikkelpad wandelt, moet zeker eens plaatsnemen op de draaisteen, ontsproten uit het creatieve brein van Willy en gemaakt met een gerecupereerde beerwagenas van voor WO II. Het zijn maar enkele van de talrijke initiatieven die Willy in zijn leven ontplooide.
In 2000 kreeg Willy de Natuurprijs 2000 van de Stedelijke Adviesraad voor Leefmilieu van Beringen, “omwille van zijn inzet voor het natuurbehoud in Beringen gedurende meer dan 20 jaar”. Een terechte bekroning, voor de inzet en de ijver; maar vooral omwille van het feit dat wij (en zo vele anderen) nooit vergeefs beroep deden op Willy.
Willy, was een icoon binnen Natuurpunt. Niet alleen lokaal, maar in heel Vlaanderen kenden ze zijn inzet voor het natuurbehoud. Hij zal ongetwijfeld blijven voortleven in onze gedachten en in onze vereniging".
Begroeting is maandagavond 30 maart om 18u30 bij Convents in Beringen-Mijn.