'Zei mijn vrouw' is het nieuwste boek van Marnix Peeters. Ik heb deze bundel verhalen weer met heel veel plezier gelezen en dit om twee redenen. Eerst omdat ik een paar jaar geleden van mijn sokken werd geblazen door zijn debuutroman 'De dag dat we Andy zijn arm afzaagden'. Ten tweede omdat Marnix een klasgenoot was tijdens mijn humaniora in het college van Beringen. Ik herinner me nog dat Marnix in de klas één van zijn opstellen mocht voorlezen omdat de meester het zo goed vond. En toen al bleek inderdaad dat Marnix prachtig kon schrijven. Marnix draaide ook een tijdje hippe plaatjes bij vrije radio Radio Benelux in Paal maar verliet al snel het kneuterige België en trok na zijn humaniora naar Amerika. Eenmaal terug ging hij eerst als rockjournalist bij Humo aan de slag. Daarna kwam hij terecht op de redactie van het Laatste Nieuws. Gelukkig voor literair Vlaanderen trok hij zich terug in de heuvels van de Oostkantons om zich op het schrijven te storten. Zijn debuutroman werd overal laaiend onthaald en Marnix werd al snel een nieuwe literaire held naast Brusselmans en andere grote namen in Belgenland. Met een vleugje seks, wat vulgariteit en een gezonde dosis humor verschenen daarna de romans Natte Dozen, De tenondergang en de ongelooflijke wederopstanding van Eddy Vangelis, Niemand hield van Billie Vuist en Kijk niet zo, konijntje. Op zijn berg in de Oostkantons woont hij ondertussen samen met zijn vrouw Jana Wuyts, een journaliste die net als haar man die gekke drukke wereld achter haar laat om meer van het leven te genieten. Jana is de muze van Marnix, en het boek 'Zei mijn vrouw' is een verzameling van columns die eerder verschenen in De Morgen. In dit boek toont Marnix zijn zachte aard en pent hij liefdevol hun rustige leven, hun kijk op de wereld neer. En dat altijd doorspekt met een vleugje humor of sarcasme in een jasje van levenswijsheid. Het is nu al uitkijken naar het volgende boek van Marnix. En je mag altijd in Beringen komen voorlezen. Op de Venusberg bijvoorbeeld! (Hans Put)