Abid en Alla zijn man en vrouw, ouders van twee kinderen; het derde is op komst. Afkomstig uit: Bagdad, Irak. Beroep: Abid is ingenieur, Alla is diplomate. Hobby's: Abids hobby is keramiek, Alla houdt van ontwerpen, tekenen en schilderen.
Alla: “Als kind heb ik veel rondgereisd, mijn vader was een Irakese diplomaat. Allemaal samen de auto in, nieuwe landen en culturen ontdekken: mijn jeugd was één groot avontuur. Van alle landen waar we gewoond hebben vond ik Cyprus het mooist.”
Abid: “Ik koester warme herinneringen aan mijn vader. Hij leerde me om het beste van mezelf te geven en steeds respect te tonen voor anderen. Irak was nog een koninkrijk toen hij er officier was. Het Bagdad van toen was een stijlvolle, bruisende stad, zoals Parijs.”
Alla: “Na de machtswissel in Irak is alles veranderd. De strijd tussen de soennieten en sjiieten bracht veel onrust en onveiligheid. Van de ene dag op de andere waren we echt niets meer waard in de ogen van de nieuwe bewindvoerders. Ze dwongen me onderbetaald te werken en corruptie te plegen. Ik moest me kleden zoals hen. Dat wilde ik niet, dat kon ik niet. Ze sleurden ook willekeurig mensen van straat en folterden hen.”
Alla laat trots haar trouwalbum zien, die heeft ze gelukkig kunnen meenemen: “Voor de wettelijke trouw hielden we een vrijgezellenfeest. Kijk hoe mooi we waren en hoe we genoten. Ik vond de huwelijksvoorbereidingen heerlijk: alles uitkiezen, ontwerpen en de feestzaal aankleden. Het leek wel een sprookje.”
Alla en Abid: “We werden continu bedreigd. Onze schoonbroer werd voor de ogen van ons nichtje doodgeschoten, de avond ervoor zaten we nog samen. We wisten niet wat te doen. Uiteindelijk beslisten we om met ons gezin rust en veiligheid op te zoeken in andere landen. De afgelopen jaren verbleven we afwisselend in Syrië en Turkije met een toeristenvisum. Bagdad bleef onze thuisbasis, dat wilden we niet opgeven. Het was moeilijk om telkens opnieuw alles achter te laten, eigenlijk wilden we niet vluchten naar een ander land. We wilden niemand tot last zijn.
"We zijn naar België gekomen met de intentie hier een tijd te verblijven. Maar eens hier laaiden de onrusten erg op en werden er negen van onze achtergebleven familieleden vermoord. Onze woning is ook afgebrand. Dat gaf voor ons de doorslag, we voelden geen andere keuze dan asiel aan te vragen. Het is te onveilig voor ons om terug te keren, we moeten nu verantwoordelijkheid opnemen voor onze kinderen, hoeveel verdriet het ons ook doet om ons vaderland achter te laten.
"Onze grootste wens is dat onze kinderen een normaal leven kunnen leiden, in vrede en veiligheid. En dat we hen alle mooie en belangrijke waarden kunnen meegeven: een open geest, respect en liefde voor elkaar, eerlijkheid en natuurlijk hoop! De oorlog heeft ons bijna alles afgenomen, maar niet de liefde voor elkaar en voor onze kinderen. Wat er nu in de wereld gebeurt heeft zoveel impact op de toekomst van jullie en onze kinderen. Laat ons dit samen goed doen.”