Jakir Hossain is geboren in 1985 in Camilla, Bangladesh. Van opleiding is hij 'Master in de economie'. Als hobby's vermeldt hij cricket, lezen van geschiedenisboeken en de Koran.
Jakir: “In Bangladesh studeerde ik aan de Nationale Universiteit. Ik was lid van de studentenvereniging en was er verantwoordelijk voor de publiciteit. Ik koos voor een Master in economie, omdat ik mijn vader wilde opvolgen. Hij was succesvol en dankzij zijn bloeiende kruidenierszaak konden we allemaal in rijkdom leven. Ik had een vriendin, maar woonde nog bij mijn ouders. Mijn twee zussen waren al getrouwd.
Er is grote politieke instabiliteit in Bangladesh. De regerende partij, Awami League (AL), heeft de laatste verkiezingen op vijf januari 2014 geboycot, zodat ze aan de macht konden blijven. Ik maakte deel uit van de oppositie, ‘the Bangladesh Nationalist Party’ (BNP). Natuurlijk protesteerden we met onze partij tegen dit onrecht, maar alle protesten werden in de kiem gesmoord. De overheid vermoordde en executeerde velen van onze partij.
Omdat ik actief was bij de studentenvereniging en in de politiek werd ook ik en mijn familie geviseerd. ik werd beschoten, raakte gewond en belandde in het ziekenhuis. Toen ik daar vijf dagen lag, werd mijn vader vermoord. Ik heb hem niet meer kunnen zien…
Na de moord op mijn vader, zei mijn moeder me: ‘Ik ben mijn man verloren. Ik wil niet ook nog mijn zoon verliezen.’ Dus vluchtte ik naar India. Mijn moeder is ernstig ziek, aan haar hart. De laatste keer dat ik belde, kon ze niet stoppen met huilen. Mijn moeder is de enige met wie ik nog contact heb. Mijn vriendin kan ik niet meer bereiken. Jullie kunnen niet begrijpen hoe radeloos ik ben. Het enige waar ik moed uit haal is mijn geloof. Zes maal per dag bid ik, voor mijn moeder en mezelf.
Hier in het opvangcentrum ben ik de enige uit Bangladesh. Ik kende niets van het leven in Europa of België. Smokkelaars hebben me naar hier gebracht, ik heb er veel voor betaald. Op vijftien december 2015 vertrokken we met drie (nog iemand uit Sri Lanka en uit Nepal) vanuit India. We gingen met de boot naar Italië. De boottocht duurde vijf dagen en was lang en zwaar. We kregen enkel water, geen voedsel. Overdag werden we geblinddoekt, zodat we de route niet konden volgen.
Liefst zou ik zo snel mogelijk teruggaan naar Bangladesh, zodra het veilig is. Mensen in Bangladesh leven in terreur, ze zijn bang van de politie en de overheid. Indien je niet instemt met de regering, is je leven constant in gevaar. Ik kan met geen woorden beschrijven hoe erg het leven daar was, en nog steeds is. Mijn droom is om terug te kunnen keren, en voor mijn moeder te zorgen. Ik zou graag de zaak van mijn vader overnemen, ik ben zo fier op wat hij bereikt heeft!
Mijn mooiste herinnering kan ik jullie gewoonweg niet vertellen, dat krijg ik niet gezegd.” (Jakir schreef het wel neer, zie foto). (Foto © MarieBouly Photography)