Dit is het verhaal van Ledja. Geboren op 9 juni 1985. Afkomstig uit Vlora, Albanië. Opleiding/beroep: onderzoeksjournaliste voor verschillende tv-stations. Ze had haar eigen tv-show. Hobby's: kleding ontwerpen.
"Mijn naam is Ledja. Ik ben getrouwd en heb een dochtertje, Deldit. Jarenlang werkte ik als onderzoeksjournalist voor de Albanese televisie. Dat is mijn passie: onderzoeken, misdaden en corruptie aan het licht brengen. Ik vocht tegen de wantoestanden in mijn land. Ik zou mijn leven gegeven hebben om de waarheid aan het licht te brengen. Ik zie het als mijn missie in het leven: anderen een geweten schoppen om te beletten dat ze misdaden begaan. Dat is ook de reden waarom ik dit interview geef.
"Door mijn werk als journalist heb ik in de loop der jaren veel doodsbedreigingen gekregen, zeker toen ik informatie aan het licht bracht over bepaalde politici en sociale misstanden. Zolang ik alleen met mijn man was, vond ik dat niet zo erg. Alles veranderde voor mij toen ik moeder werd. Mijn dochtertje is mijn alles, ik ben verantwoordelijk voor haar. Ik ben gevlucht toen iemand haar probeerde te ontvoeren uit de crèche. Gelukkig hadden mijn man en ik aangegeven dat alleen wij haar mochten ophalen!
"Het moment dat ik hier in België asiel aanvroeg, was de eerste keer dat ik het gevoel had op te geven. Dit is niet mijn leven, ik heb alles verloren. Buiten mijn familie weet niemand waar ik ben. Mijn man is nog in Albanië, waar hij werkt als regisseur. Hij vond altijd dat ik beter zou opgeven en een ander beroep moest kiezen. Ik vind dat hij zijn verantwoordelijkheid had moeten opnemen, dat hij had moeten meekomen met ons, zijn gezin. Hij is een goede man, maar hij is niet sterk genoeg. Ik heb hem altijd verteld waar we verbleven, ik wacht nog steeds op hem.
"Ik ben een vechter, ik geef niet graag op. Niet in mijn beroep, niet als het over mijn gezondheid gaat. Toen de diagnose borstkanker gesteld werd, heb ik de dokters gezegd dat ik de ziekte zou verslaan en dat heb ik ook gedaan. Ik wil mijn dochter absoluut zelf grootbrengen. Elke dag wordt het pakketje van mijn herinneringen kleiner. De mooiste herinnering die ik heb, is de geboorte van mijn dochtertje, haar eerste schreeuw vergeet ik nooit… Ze wordt dit jaar vijf, maar het lijkt alsof het gisteren was. Mijn dochter is mijn toekomst, voor haar blijf ik strijdvaardig. Ik wil haar leren dat het leven een feest is, en dat alles wat op je pad komt je persoonlijkheid vormt. Ik zou heel graag met haar in België blijven. Ik heb veel over jullie land gelezen, ik hou van de mensen hier, van de maatschappij."
(Foto © MarieBouly Photography)