De tijd dat je als ‘rocker’ (zo word ik soms genoemd) alleen rockplaten beluistert en bespreekt is al een hele tijd voorbij. Een aantal fantastische artiesten brengen vaak heel rustige (Big Thief, Nick Cave) of heel speciale muziek met uiteenlopende invloeden (‘Lux’ van Rosalia). Dit album van Raye valt onder deze categorie.
De luisteraar krijgt trouwens niet alleen muziek, maar ook toelichting. Heel regelmatig vertelt ze tijdens of voor een nummer wat er te wachten staat. ‘Nightingale Lane’ begint met de woorden “deze song gaat over mijn grootste liefdesverdriet ooit” en halverwege het nummer ‘Goodbye Henry’ introduceert ze de 80-jarige soulartiest Al Green.
Ook haar grootvader Michael draagt ergens zijn steentje bij in een mooie conversatie met Raye. Vergeten we ook niet de inbreng van haar zussen en haar oma in enkele nummers: zingen zit in de familie.
In het eindnummer ‘Fin’ vermeldt ze alle medewerkers aan het album en helemaal
eindigen doet ze met “Thank You For Listening, Goodbye, But Not to Long”. Dit alles geeft het album een fijn sfeertje van een live- concert.
‘This Music May Contain Hope’ vind ik een prachtige titel in deze moeilijke tijden en Raye doet wat ze zegt: de luisteraar krijgt emotionele en hoopvolle songs recht uit het hart. Luister maar naar ‘Joy’ en ‘Where is My Husband?’ : om vrolijk van te worden.
Emoties schreeuwt ze uit in ‘Nightingale Lane’ en ‘I Know You’re Hurting’. Bij ‘I Hate The Way I Look Today’ waan je jezelf in een jazzclub en ben ik onderste boven van die saxofoon.
Dit is een album met uiteenlopende en gevarieerde songs met invloeden van rasechte soul, jazz, R&B en natuurlijk pop. The London Symphony Orchestra zorgt verder voor een heus ‘Big Band’ gehalte.
Vergelijkingen? Ik herken de oudere Betty Midler en natuurlijk ook Amy Winehouse en Celeste. Raye, geen rock maar
ook prachtige muziek!!