In de tuin van
Josh Vandijck krijgen ze elke dag vaste gasten over de vloer. Geen luidruchtige mussen of brutale kraaien, maar twee zachte, sierlijke duifjes die steevast samen neerstrijken op het voederhuisje.
Echte tortelduifjes, zo lijkt het wel. Maar dat zijn ze niet.
Wie goed kijkt, ziet meteen het kenmerkende zwarte halsbandje in de nek. Het gaat om Turkse tortels, ook wel halsbandtortels genoemd. Ze zijn slank gebouwd, hebben een lange staart en een zachte beige-grijze kleur. Vooral hun rustige aanwezigheid valt op: ze zitten dicht bij elkaar en lijken onafscheidelijk.
De Turkse tortel is pas sinds de jaren 1950 in onze streken te vinden. Vanuit Zuidoost-Europa verspreidde de soort zich razendsnel over het continent. Vandaag zijn ze een vertrouwde verschijning in heel Limburg, ook in Peer.
Dat ze vaak met twee samen opduiken, is geen toeval. Tortels staan bekend om hun sterke paarband. Ze blijven doorgaans lange tijd bij dezelfde partner en zoeken samen voedsel. Geen wonder dus dat het woord “tortelduifjes” in onze taal synoniem werd voor een verliefd koppeltje.
Bij Jos zorgen ze alvast elke dag voor een vleugje zachtheid in de tuin. En wie weet: misschien koeren ze binnenkort ook elders in Peer hun zachte “roe-koe-roe”.