Het is jammer genoeg al vele jaren geleden. We kwamen laat terug van een lange en moeilijke vergadering, mijn vriend en ik. Er brandde nog licht in De Kroon. De legendarische Julia Van Engeland zwaaide daar toen nog de scepter.
En ja, het vooruitzicht van een koele dronk lokte ons binnen. Aan de stamtafel in de hoek zat een vijftal mannen luidkeels uiting te geven aan hun ongenoegen. Julia had net met een kort commando haar tweelingbroer Jef naar zijn slaapkamer gejaagd en hun nieuwe drankbestelling bot geweigerd. “Géllie zét zat genoeg”, had ze gezegd.
Als Julia het beu was, stond ze altijd aan de hoek van de tapkast, stilletjes voor zich heen te fluiten. De klanten die voldoende bij zinnen waren, wisten dan hoe laat het was. Het betekende zoveel als: “Ga naar huis jongens. Ik wil naar bed.” Een slechter moment als dat om binnen te komen, kon je bijna niet kiezen.
Ik waagde het erop. “Krijgen wij nog een pintje, Julia?” En wie schetst onze verbazing toen ze die zonder protest begon te tappen. Aan de stamtafel evolueerde de ontevredenheid tot een heuse rel. “En vurwa krijgën die di(kk)ë nè(kk)ën nog wél iets?”
“Es zéllie ën pint willën, dan is dè umdè ze dorst hèmmën. En géllie zét zuiplappën.”
Heel af en toe kon je Julia ertoe verleiden om het beduimelde en totaal versleten pakje tarotkaarten boven te halen dat ze via een reeks (betover)grootmoeders geërfd had. Als ze die kaarten over het een of ander probleem raadpleegde kreeg je honderd procent zeker een correcte voorspelling. Of het nu ging over het geslacht van een baby-op-komst, de uitslag van een voetbalmatch of de kans op slagen van een relatie. Ze geloofde daar rotsvast in.
Wij niet, natuurlijk. Maar we onthielden ons van smalende opmerkingen uit beleefdheid.
Wie mijn stukjes af en toe al eens leest, zal wel weten dat ik hoegenaamd niets moet hebben van astrologen, wichelroedelopers, helderzienden en –voelenden, koffiedik- en piskijkers.
Ik heb ook nooit begrepen dat ze de ziekenfondsen zo ver kregen dat ze een deel van homeopathische geneesmiddelen gingen terugbetalen. Nog nooit is er ook maar één wetenschappelijk bewijs geleverd dat homeopathie enig effect heeft. Nog maar pas heeft een Canadese arts vijftig (!) flesjes homeopathische brol leeggedronken om de onzin van die middelen aan te tonen. Ze had net zo goed kraantjeswater kunnen drinken, zei ze achteraf.
En daarom: Bravo Maggie! Onze nieuwe Minister van Volksgezondheid wil geen terugbetalingen meer van behandelingen waarvan niet bewezen is dat ze werken.
Maar die uitspraak van Julia neem ik wel ter harte. Ik zal nooit ofte nimmer een pint bestellen zonder dat ik dorst heb!
                                                             Chel Driesen