Omdat ik in Lommel Werkplaatsen iets moest afhalen, besloot ik om er een flinke wandeltocht van te maken. Als compagnon was Bruce Springsteen mee. Op mijn oren welteverstaan. Een man die altijd gelijk heeft en hij kan als geen ander Shalalalalalalala zingen. Terwijl hij ‘This land is your land’ zong (een nummer dat ze de nieuwe president van de USA dringend moeten laten horen, maar laat ons niet afdwalen), stopte naast me een auto met daarin een niet meer zo jong koppel. Net over de rotonde en pal in het midden van de rijweg. De mevrouw liet het autoraam zakken en zei ‘Mag ik u iets vragen meneer?’ Ik wilde eerst zeggen 'ga even aan de kant staan’, maar ik zei vlug ‘natuurlijk’ en ze vroeg me of ik het Adelbergpark wist liggen. Er stonden ondertussen al heel wat auto’s achter hen te wachten. 'Altijd rechtdoor en over het kruispunt de eerste straat links’ zei ik maar snel. 'Dank u', zei ze. 'Want we moeten bij de oogarts zijn.' Tja, dat is geen slecht idee, dacht ik nog. Want haar man vertrok terwijl hij niet zag dat er een ongeduldige chauffeur hem langs links aan het voorbijsteken was. Ik hoorde die man in zijn auto vloeken terwijl hij met zijn vuist zwaaide. Best vermakelijk, maar bovenal gevaarlijk. Het bezoek aan de oogarts kwam niets te vroeg. Niet veel verder zag ik een mevrouw met haar scootmobiel stil op het fietspad staan. Ik wilde net vragen ‘toch geen stukken zeker?’, toen ze uit haar tas een mueslireep haalde en weer vertrok. Krachtfood voor een koude winterdag. Och, ik had mijn best al gedaan, niet? Even later zong Bruce “You know all my dreams come true, when I'm walking down the street with you”. Ik zei het toch. Hij heeft altijd gelijk.
            Rudi Lavreysen