Een paar dagen geleden kreeg ik enkele flarden van het TV-programma ‘The Voice’ voor mijn netvlies. Dat was lang geleden... Louter omdat ik te moe was en te weinig energie had, heb ik dit maar ondergaan. In deze toestand werkte het zelfs even ontspannend. Toch raar dat dit format nog steeds bestaat en al vijftien jaar lang mensen naar de beeldbuis sleurt.
Het succes zit erin dat iedereen thuis zich een prominente herkenner van echt zangtalent vindt. Toch zijn er vier zogenaamde experts die hun diensten in de showbizz al bewezen hebben en die de arme opkomende talentjes moeten coachen. Sommige kijkers willen hun vakkundig en doorgaans veel te breed uitgesmeerd oordeel helemaal niet horen en enkel de gezangen horen; zij spoelen telkens door als zo’n omgedraaide of doorgedraaide coach zijn mond opentrekt. Ook voor mij is het doorspoeltelevisie, maar dan vanuit een andere figuurlijke context beschouwd. Doorsjassen en weg ermee.
Ik zag een kuisvrouw met een stevige ring door het neusbeen, waar menig stier jaloers op zou zijn. Er werd een hele reportage aan haar gewijd en dan verraste ze vriend en vijand met een opera-achtige aria. Boem, draaien. Dan passeerde er een mama, die al een stevig gezin op de wereld had gezet en nu wat onwennig op het podium stond, maar waar ook iemand per ongeluk voor op de knop gedrukt had. Vervolgens een bierpens die zich bijzonder thuis zou voelen op de Karaoke-avond van de plaatselijke jeugdbeweging, maar die hier op tv niemand tot drukken of draaien kon aanzetten. Ook een meisje dat beweerde dat ze zelf amper wist wat het verschil was tussen zingen en praten, stond even later met tranen in de coulissen omdat ze tegen stoelleuningen had staan te zingen.
Volgens mij het bewijs dat het hier al lang niet meer gaat om een echte talentenjacht, maar wel om geregisseerd theater, waarbij de zangers speelpop zijn van een op kijkcijfers beluste commerciële zender. Weinig interessant. En ergerlijk bovendien omdat coaches, publiek en meegebrachte supporters hun emoties, verbazing, goed-of afkeuring zomaar tijdens de performances moeten laten horen. Dat wordt zelfs zo gemonteerd!
Opnieuw valt het me op dat de BV’s extra moeten opvallen. Ze zitten al in die speciale schietstoelen en gaan al met de meeste aandacht lopen. Maar dat is niet genoeg. Ook vestimentair willen ze opvallen en eigenlijk vind ik dat nu net helemaal best. Ik hou wel van variatie, maar vraag me af waarom we dat dan niet met zijn allen doen. Loop eender welke middelbare school binnen en het lijkt wel alsof men het uniform terug heeft ingevoerd.
Joost Klein had een ruimtepak, dat hij van captain Spock had geleend. Laura Tesoro wou haar vrouwelijke kant van onder haar kin tot aan haar navel open en bloot in beeld brengen. Dat was meteen inspiratie voor Mathieu Terryn, want die ging ook voor een diepe decolleté. Helaas… Van Koen Wauters herinner ik me alleen dat hij zijn haar had gekamd…
En toen kwam het moment dat ik draaide…
Niet om, maar weg.
Slaapwel.
Jan Verheyen