Vergrijzing Het stond als kort bericht in de krant, dus zal het wel waar zijn: “Autobestuurder van 77 jaar rijdt 100-jarige fietser aan.’’ Als ik zo iets lees dan gaat de bal mijner verbeelding onweerstaanbaar rollen. Wat je nu gaat lezen stond niet in de krant maar krijg je van mij cadeau : “Wellicht is een 85-jarige gepensioneerde oud-politieman opgetrommeld om de nodige vaststellingen te doen. In zijn zog volgden enkele topfitte 80-plussers van de hulpdiensten die het slachtoffer de eerste zorgen toedienden. “ De vergrijzing op zijn best. EHBO staat in dit geval voor ‘eerste hulp bij ouderen’. Vergrijzing kent nog andere fenomenen. Fietsende senioren die enkele jaren geleden met moeite een brug overwonnen zie je nu op hun E-fiets voorbijflitsen. Samen met de jaren stijgt ook hun snelheid. Iedereen die nu nog actief is zal langer moeten werken. Ik ondervind dat zelf op dit eigenste moment. Als ik op latere leeftijd in een woonzorgcentrum zou terechtkomen, dan wil ik graag een andere muzikaal aanbod horen. Als ik er nu per toeval binnen waai dan hoor ik een accordeonist en eventueel een drummer die dan liedjes brengen uit de tijd van Bobbejaan Schoepen en andere idolen uit die tijd. Daar is niets mis mee maar ik zou eerder opteren voor The Rolling Stones, The Beatles, The Kinks, Fleetwood Mac en andere muzikale helden uit onze jeugd. Als de originelen niet kunnen komen, want dat zijn nu ook al krasse knarren, dan mag het ook een band zijn die de covers perfect speelt. Met minder ben ik niet tevreden. “Grijzer en wijzer” luidt het spreekwoord. Als ik die lijn doortrek dan betekent de vergrijzing dat onze samenleving wijzer wordt. Dat zou mooi meegenomen zijn. Onze maatschappij kent nooit genoeg wijsheid. Maar ik vrees dat het een utopie wordt. Wie dagelijks de media volgt , kent de nationale en internationale berichten die lijken aan te geven dat de mensheid soms dommer wordt. Onverdraagzaamheid is vaak de voedingsbodem voor minder wijs gedrag. Wederzijds begrip is primordiaal. Wie mij kent, en dus ook mijn uiterlijk, weet dat ik het schoolvoorbeeld van de vergrijzing ben. Het is mijn alibi om er over te schrijven nu het nog kan . De vergrijzing zal ook tot gevolg hebben dat dementie zal toenemen. Daar wil ik toch niet op wachten om regelmatig een tekstje te schrijven. Tot het levenseinde helder van gedachten zijn, dat is toch een zegen. Die helderheid overvalt mij nu ook om aan iedereen te zeggen: “Wees nu al wijs zelfs als je nog niet aan vergrijzing toe bent.” (Martin Vanierschot)