Begin januari brachten we al een
artikel over het Vlasmerkerkpad in Eksel. Intussen boog ook de
Heemkundige Kring Hechtel-Eksel zich grondig over dit oude kerkepad en zijn rijke historiek. Het volledige verhaal verschijnt in het
maartnummer van Lei en Griffel, maar wij mogen alvast een tip van de sluier lichten.
Het Vlasmerkerkpad was één van de vele kerkepaden die de verschillende gehuchten via de kortste weg met de parochiekerk van Eksel verbonden.
Zulke smalle voetwegen — vandaag bekend als “trage wegen” — staan al vermeld in de Atlas van de Buurtwegen van 1843. Sommige verdwenen uit het landschap, andere evolueerden tot straten.
Het Vlasmerkerkpad vertrok aan het zuidportaal van de kerk en liep via de huidige Berkenlaan, Kerkstraat en het Sint-Trudopleintje richting Heerstraat. Vandaar ging het verder langs Groenstraat, Mezenstraat en Diestersebaan, volgde de Weverstraat en boog ter hoogte van de Paanhoeve af richting de Vlasmerkapel.
Meer dan een voetweg
Vanaf de 16e eeuw kregen kerkepaden ook een religieuze betekenis. Ze werden gebruikt voor bedevaarten en kruisprocessies in de dagen vóór Hemelvaart. Het Vlasmerkerkepad leidde zo naar de 18e-eeuwse Vlasmerkapel, een plek van volksdevotie.
Vlas en wevers
Het gehucht Vlasmer ontstond al in de 14e eeuw en dankt zijn naam aan het roten van vlas in stilstaand water. De streek kende een bloeiende vlas- en linnenproductie. In 1649 telde Vlasmer acht woningen, bewoond door landbouwers, wevers en teuten. De huisnijverheid bleef er belangrijk tot diep in de 19e en zelfs 20e eeuw — wat ook de naam Weverstraat verklaart.
Het Vlasmerkerkpad vertelt zo niet alleen het verhaal van een oude verbinding met de kerk, maar ook van arbeid, geloof en gemeenschap in Eksel.
Wie het volledige, rijk geïllustreerde artikel wil lezen, kan terecht in het maartnummer van Lei en Griffel.
Samen houden we het verleden levend, aldus Heemkundige Kring Hechtel-Eksel