Onze jongste dochter is net terug van Sneeuwklassen. Moe, een beetje ziek, maar vooral voldaan stapte ze van de bus af. Er zijn weer heel wat onuitwisbare herinneringen gemaakt. Het was er blijkbaar snijdend koud met af en toe een stevige sneeuwbui en daar had ze wel een eigen meninkje over, niet goed beseffend dat dit vaste elementen van het fenomeen winter horen te zijn. In haar jonge leventje heeft ze een paar keer op de latten gestaan en dat was meestal onder een stralend zonnetje, alsof dat het nieuwe normaal is geworden…
Een raar gevoel van weemoed kreeg ik er ook wel bij. Ooit, diep in de vorige eeuw, ging ik op sneeuwklassen met dezelfde school. Toen was dat einde maart en het was bitterkoud. Het vroor de winterslapende berghamstertjes uit de grond. Maar dat was heel normaal, want het was nog winter. Een aalmoezenier moest toen ook mee. Ook dat was toen nog standaard. Er is wel wat veranderd sindsdien.
Zo konden wij nog tien dagen gaan. Dat heeft men ondertussen moeten reduceren tot zeven, om het betaalbaar te houden. Maar ook in onze tijd vroeg men zich al af of ze het nog zouden kunnen blijven volhouden. Nu, zo veel jaar later, gaat het nog steeds door. Een dikke pluim daarom voor de juffen en meesters die dit nog altijd mogelijk maken. Eigenlijk mag er een hele pauwenstaart op hun hoed. Jullie zijn hero-positief!
Alles wordt duurder. Niks wordt beter. Ligt er nog ooit sneeuw in het dal? Hoe lang zal de gletsjer nog bestaan? Waar gaat het naartoe met onze wereld? Laat ik maar stoppen met deprimerende vragen te stellen op deze na: vindt u het ook soms moeilijk om nog positief te blijven?
Daarom roep ik in deze periode van het jaar waarin sterren en sporthelden weer prijzen krijgen om gewoon te doen wat ze doen, een nieuwe ere-titel in het leven, namelijk: de hero-positivo. Mensen die erin slagen om in deze deprimerende tijden, toch positief te blijven en door te zetten, zijn de echte helden en krijgen daarom het label: hero-positief. (nvdr: hero is Engels voor held)
Vanwaar deze term? Verander de beginletter van het woord en je krijgt iets heel anders. Sero-positief betekent niet veel goeds. Daardoor krijgt ook ‘hero-positief’ gevoelsmatig in eerste instantie een negatieve lading. Maar net daardoor wordt dit neologisme zo krachtig, want in het bad der doemdenkerij, droefgeestigheid en pessimisme drijven onze helden boven en ze doen aan reddend zwemmen: ze brengen drenkelingen weer naar de kade… Het hoeft zelfs niet eens moeilijk te zijn, want slechts één letter veranderen in het woord maakt ook een wereld van verschil. Dus ook jij maakt kans!
Nu is het zaak om zo snel mogelijk een raad der niet-zo-wijzen op te richten die elke week de nieuwe hero-positievelingen uitzoekt. Of mag iedereen kandidaat-hero’s nomineren? En staat er iets tegenover? En en en? Tja, hoe gaan we dat eigenlijk aanpakken?
Misschien moeten we er eens een vergaderinske over beleggen.
Jan Verheyen