Toen ik omstreeks deze tijd in 2013 een vrij brave kritische column schreef over de profronde van Lommel, werd me dat echt niet overal in dank afgenomen. Het betaamde niet dat ik zo iets schreef, vonden sommigen. En het feit dat wat ik geschreven had wel waar was, deed niet ter zake. En dat ik de naam van de winnaar al bijna een week voor de ‘wedstrijd’ op een papiertje gekregen had van een insider, al helemaal niet.
Deze keer heb ik er eens acht euro tegenaan gegooid en ik ben gaan kijken. Heel veel volk. Mooi weer ook. Enthousiaste, vrolijke mensen. Dat werkt aanstekelijk. Alleen dat al was het entreegeld waard. En – de milde scepticus in mij moet het toegeven – de wedstrijd voor jongeren kon moeiteloos mijn aandacht vasthouden. Maar natuurlijk vormden de profs de hoofdschotel op het dagmenu. Spannend? Dat Nibali, ‘Summie’ en Trentin achteraf op het podium stonden, zal wel niemand van zijn stoel hebben doen vallen van verbazing zeker?
Gisteren was er weer maar eens een hoop volk op het Hertog Janplein voor ‘Vlaanderen Muziekland’. Goeie ‘ambiance’ ook, vertelde mijn buurman.
Ja, het mag gezegd worden: er vallen elke zomer weer heel wat evenementen te noteren in Lommel. Lommel leeft! Sta me toe dat ik er ééntje uitpik. En vermits deze ‘happening’ al weken van tevoren op affiches werd aangekondigd, vind ik dat ik er ook over mag schrijven. Ergens in Lommel werd onlangs een wedstrijd plastronzuipen gehouden. Wat dat inhoudt?  De deelnemers krijgen na het betalen van hun inschrijfgeld een stropdas om en die wordt op de tafel vastgespijkerd. Om de tien minuten moeten ze vervolgens een glas bier verzwelgen. Wie als laatste de strijd tegen de continentiecapaciteit van zijn getormenteerde blaas opgeeft, is de winnaar. Moet het gezegd dat er zich kandidaten bij de wedstrijdarena meldden die zich preventief gepamperd hadden? Of dat de hersenen van anderen na verloop van tijd zodanig hun vermogen tot zelfbeheersing kwijt geraakten, dat ze de natuur ter plekke haar gang lieten gaan? Ik zal jullie fatsoenlijkheidshalve de beschrijving van deze topsporters en hun strijdperk op het einde van hun heroïsche kamp besparen. Ik vermoed dat zelfs Dimitri Verhulst zich bij het aanschouwen van dit Gomorra kokhalzend zou afwenden.
En neen, er was bij dit unieke – laten we dat hopen! – gebeuren geen dokter aanwezig.
Er zijn in ons land evenveel varkens als mensen, las ik vandaag in de krant. Wie zal zeggen waar het verschil zit?
                                                      Chel Driesen