Of ik er iets voor voelde om afgelopen weekend als omroeper op te draven tijdens de ‘Levensloop’-evenementen op de Lommelse sportvelden? Triske was aan de telefoon. En ik ben blij dat ik toegezegd heb. Wat een gigantische organisatie, zeg! Wat een warme massa gemotiveerde mensen die allemaal 24 uur lang hun beste beentje voorzetten voor wie het door het kankermonster moeilijker heeft! Met duizenden waren ze. Op zeker ogenblik werden er problemen gemeld met het opstarten van een computer. Het wachtwoord leek niet te kloppen. ‘Pannenkoek’ had Triske nochtans gezegd. Bleek na een tijdje dat ze het zonder die tussen-n ingegeven hadden. Kijk, zo iets doet me goed. PanneNkoek moet nu eenmaal met die tussen-n. Taal en spelling zijn belangrijk. Voilà. Zo zie je maar wat ervan komt als je daar slordig mee omspringt.
Ik betrap er mij wel eens op dat ik achter de krant moedeloos het hoofd zit te schudden. Heeft het met mijn leeftijd te maken? Worden alle mensen een beetje overkritisch als ze ouder worden? Verdomme nee! Ik lees hier ergens in de sportverslaggeving van maandag jl. in een Limburgse krant het volgende. ‘De Welshman Robbie Savage (bekende sportanalist van BBC TV) moest gisteren een openbare mea culpa slagen over schampere opmerkingen die hij gemaakt had over Kevin De Bruyne.’ De tekst is van ene Bart Lagae. Wel, proficiat, Bart! Je bent er met glans in geslaan om bij mij de stoppen nogmaals te doen doorslagen. Is dat nu gotferdegotfer zo moeilijk? Een mea culpa slaat men. Slaan, sloeg, geslagen zijn de hoofdtijden. Een recordpoging daarentegen slaagt (of niet). Slagen, slaagde, geslaagd! En jij slaagt niet voor je examen over elementaire kennis van de Nederlandse werkwoordvormen. Kom in de tweede zit maar eens terug, kerel, als je fatsoenlijk voorbereid bent.
Maar het kan nog erger. In het weekend las ik toevallig in een rapport over de vorderingen van een kleuter in een gerenommeerde lokale crèche: ‘Ze spreekt duidelijk en als je een vraag stelt, geeft ze antwoordt’. Ik geeft het toe: dan ondervind ik de grootste moeite om niet ergens ontroostbaar te gaan zitten snikken. Mijn vriendin kent dat. “Laat hem maar een uurtje of twee gerust”, zegt ze dan.
En er zijn lui die schaamteloos verkondigen dat ze zo iets niet erg vinden. Wat zeg ik? Ze poneren dat dergelijke fouten gewoon niet belangrijk zijn zijn. O nee? Onlangs ontmoette ik nog zo’n wijsneus. Maar toen ik haar vroeg wat zij ervan zou vinden als Jeff Hoeyberghs in een creatieve bui een borstreconstructie op haar rug zou inplanten, reageerde ze verontwaardigd. Ze keek me aan alsof ik een vieze ouwe vent was. Vreemd toch? Picasso, Braque en andere kubisten hebben anders talloze dergelijke creaturen geproduceerd. En in kunstmiddens worden die fel gesmaakt!
Chel DRIESEN