Er was weer een jaar voorbij afgelopen weekend en dat betekent dat ik plotseling een jaar ouder ben. Het werd een rond getal deze keer, tenminste in het decimale stelsel. Als daar een nul van achter staat, betekent het blijkbaar net iets meer dan eender welk ander getal. Dus daar kom je niet ongemerkt onderuit…
Ondertussen ben ik al zo vaak verjaard, dat ik het niet erg vind dat er geen kaarsjes meer op de taart staan. Ook ben ik blij dat de vervelende gewoonte uit mijn lagere-school-tijd om het aantal verstreken levensjaren in je achterwerk te knijpen, verdwenen is. Soms is het ook goed dat tradities verdwijnen. Het bespaart me rode billen.
Ik heb nu ook genoeg jaren op de teller staan om te stellen dat ouder worden een raar en wreed fenomeen is. Je snapt er niets van als je jong bent en je denkt dat jij er immuun voor bent, maar je wordt er stelselmatig meer mee geconfronteerd en je ontsnapt er uiteindelijk niet aan. Ik kan het weten want ik ben stilaan een ervaringsdeskundige. Waarschijnlijk zullen oudere lezers nu in hun vuistje gniffelen, want die weten beter wat er nog staat aan te komen.
Ouder worden is niet gelijk evenredig met het gevoel dat je erbij hebt. Zo voel ik mij nog steeds een frisse fruitige tiener of twintiger en soms gedraag ik me zelfs als een kleuter… Al bij al verliezen we met de jaren iets te veel kinderlijke naïviteit, denk ik soms. Zou de wereld er niet beter uitzien als we wat meer door de bril van een kind zouden kijken?
Alhoewel, bij Pumrt is dat alvast niet het geval. Die is wel kind gebleven, maar is blijven steken in de ik-fase. Delen heeft hij nooit geleerd, de macht van de sterkste is zijn wet en hij heeft het boek Rupsje-nooit-genoeg iets te vaak gelezen in zijn jeugd.
Een wrede uitvinding in het licht van het ouder worden, is de spiegel. Zonder zou je niet eens weten dat je uiterlijk veranderd is tegenover twintig jaar geleden. Met dat ding kan je die confrontatie niet uit de weg gaan. Je kan je van binnen nog net zo jong voelen als je wilt, je ziet toch dat dit een illusie is. Er verschijnen strepen op je gezicht, er verdwijnt haar op je hoofd of het krijgt een andere kleur… Ouder worden is wreed. De verpakking verandert, maar de inhoud blijft hetzelfde. In de rest van de wereld is dat omgekeerd: de melk wordt zuur, maar het pak verandert niet.
Je merkt ook dat je ouder wordt als je beseft, dat je dankbaar mag zijn. Dankbaar voor wat is, was en nog komt. Ik ken er namelijk die mijn leeftijd niet gehaald hebben. Zij kunnen niet eens meer een brilletje boven halen om deze tekst te lezen.
Dus wat zouden wij gaan klagen over die fiets op onze neus of andere ouderdomskwaaltjes?
Dankbaar…
Dus ouder
Merci.
Jan Verheyen