Waarom? Daarom. Eureka! Ik weet wat ik wil worden! Of ik dacht het eventjes te weten. Het antwoord op de grote levensvraag die ons allemaal van kleinsbeen achtervolgt: “Wat wil jij later worden?” Ik weet het dus…
Ik fietste in een fris lentezonnetje langs een bosje. Het was ochtend en de zon had nog wat werk om de aarde op te warmen. Het heldere licht en de felgroene voorjaarsblaadjes aan de bomen toverden zonder moeite een glimlach op mijn gezicht. Kortom: allemaal ideale omstandigheden voor een gelukzalig moment van zinsverbijstering.
De vrolijk kwetterende vogeltjes deelden duidelijk in de blijdschap, de ene al wat melodieuzer dan de andere. Toen viel mijn oor op het vogel-gefluitje waarbij twee tonen elkaar regelmatig ritmisch afwisselen. Als onze gevederde vriend dat een tijdje heeft volgehouden, veroorloofde hij zichzelf een korte pauze om daarna het riedeltje te herhalen, maar dan in een iets of wat andere volgorde. Dit doet hij doorgaans de hele dag vol overtuiging en volgens mij met veel genoegdoening.
Dat was het moment waarop heel mijn leven samenkwam en plotseling betekenis kreeg. Eindelijk wist ik wat ik wilde worden, wat ik wil zijn: een tjif tjaf!
Heel even leek het inderdaad alsof alle puzzelstukjes in elkaar vielen. Helaas was dit maar van korte duur, want dan kwamen mijn hersenen in actie, die het aangenaam vinden om zo’n geweldig goed idee meteen aan te vallen met termen als haalbaarheid, zever in pakskes, onzinnigheid…
Grijze hersencellen draaien graag overuren en daarom draafden ze nog een beetje door: “Weet je wel hoe saai het is om hele dagen slechts twee noten te fluiten? Waarom een tjif tjaf? Heb je daar wel over nagedacht? Andere soorten vogels lijken toch interessanter te zijn? Die zingen met meer variatie? En een tjif tjaf is maar een saai grijs vogeltje… Zou je niet liever een mooi gekleurd puttertje willen zijn? Of een uitgestorven soort terug tot leven wekken, zoals de ortolaan? Waarom uitgerekend een tjif tjaf, wiens naam meteen ook alles zegt wat hij te bieden heeft?”
Tja, waarom? Laat nu juist het ontbreken van die vraag het geluk van dat moment bepalen! Dus ik kaatste de bal terug: “Beste waarom-vraag, waarom verknal je dit moment?”
“Dat is alles wat ik te bieden heb. Ik ben een vogeltje dat in je brein zit en de hele dag door slechts twee lettergrepen voortbreng: waar-om?”
“Wel raar dan dat je jezelf niet eens in vraagt stelt. Waarom?”
“Daarom.”
Jan Verheyen